“Gewapend met een missie tegen pesten”

Gewapend met mijn muziekinstallatie en dansschoenen in mijn tas loop ik naar de locatie waar straks 19 pubers van mij dansles gaan krijgen.

Ik zet mijn spullen neer en ik zorg ervoor dat straks de muziek lekker hard kan. Zodat, wanneer ik verveelde koppen zie, ik de muziek goed hoor en op die manier gemotiveerd kan blijven komende uren.

Wanneer de eerste jongeren binnen komen en hun tassen neerploffen, zie ik dat sommigen UGS dragen. Veel te warme schoenen om mee te dansen, net als die skinny jeans die te strak zitten voor welke beweging dan ook. De meiden dragen allemaal skinny jeans en truitjes met teksten als WTF. Ze kijken op hun mobiel, terwijl ze waarschijnlijk de hele ochtend niets anders hebben gedaan en ze geen nieuwe appjes hebben ontvangen. De sfeer is ongemakkelijk, onwennig en vraagt om doorbroken te worden. “Damn, ik ga de komende uren legeven aan leerlingen van mijn oude middelbare school”. Ik word bij deze gedachte meteen teruggeworpen naar mijn eigen schooltijd.

Ik zat met een groepje meiden achter de kapstokken op het VWO te geinen. Wij maakten ons druk over de docenten, het volgende SO en welke muziek deze maand in was. Ik hoorde bij een clubje meiden die elkaar accepteren zoals we wilden zijn. Wie wij dan op dat moment wilden zijn, wisten wij zelf nog niet. Je wist in ieder geval wat je niet wilde zijn, een pispaaltje.

De eerste keer dat ik op deze school in Noord-Holland kwam voelde ik me nogal een buitenbeentje. Ik kwam uit Amsterdam en had mijn hele lagere school in een multiculturele klas gezeten en hield van gekleurde leggings. Op deze school had iedereen een blauwe spijkerbroek aan en al gauw wist ik dat deze leerlingen niet zoveel van elkaar verschilden als het ging om uiterlijke kenmerken. Natuurlijk had je wel de gothics, gekleed in het zwart, met kettingen aan hun broek en soms een hanenkam. Maar verder leek iedereen heel erg op elkaar.

Ik was vooral bezig met mijn cijfers en of er ook ooit een jongen zou zijn die mij kon verlossen van mijn eerste kus. Toch heb ik mij nooit ontspannen gevoeld op deze school. Ik ben in mijn gezicht gespuugd, uitgescholden en alle leuke jongens waren verliefd op mijn blonde vriendin. De puberteit voelde als overleven en dat terwijl ik nooit ben gepest.

Wat mij opviel is dat er meer kinderen hier op school werden gepest dan in Amsterdam. Minimale uiterlijke verschillen zorgde ervoor dat pestgedrag plaatsvond bij iemand die een bril had, een dromer was, te netjes praatte of met “verkeerde schoenen” rondliep. Ook leraren werden niet ontzien, de uiterste vriendelijke geschiedenisleraar kon nauwelijks een verhaal vertellen zonder dat er lullig werd gedaan.

Wat mij verwonderde was dat er niet werd ingegrepen. Weinig mensen, zowel docenten als leerlingen, keurde pestgedrag af. Iedereen liet het toe alsof het een manier was om je in het sociale stelsel op school staande te houden. Als je op de lagere school gepest werd, moest je natuurlijk op de middelbare school een pestkop worden om niet weer het pispaaltje te zijn. Het nieuwe pispaaltje was dan jouw succes om status te krijgen, of het ten koste moet gaan van een ander, maakte dan niets uit. Survival of the fittest!

Aan sommige meiden en jongens kan je aan hun kop al zien of ze vroeger zelf gepest waren; Flaporen, pukkels, telefoon in de achterzak, teveel foundation en een gespannen mond.  En ze kijken allemaal alert om meteen te kunnen reageren mocht iets te dichtbij komen. In de dierentuin van het Voortgezet Onderwijs is niemand veilig. Maar is dat juist niet de plek waar je je veilig moet voelen?!?

Ik denk dat zelfexpressie en jezelf ontdekken in de pubertijd het meest ontwikkeld wordt in de VO tijd. Eindelijk krijg je vrijheid om je grenzen op te zoeken en dingen uit te proberen, zoals roken, spijbelen, pijngrenzen opzoeken, je sexualiteit ontdekken. Of je wil of niet, je bent er een onderdeel van, het gebeurt allemaal op en rondom school. In plaats van elkaar te helpen bij dit proces en de schade minimaal te houden komen sommige kinderen beschadigd van de middelbare school af.

Na het VWO ben ik sociaal culturele wetenschappen gaan studeren, antropologie was daar een onderdeel van. Antropologie gaat over de cultuur van een groep mensen. Dat kunnen leden van een voor ons vreemde stam zijn, maar ook hipsters of pubers. Ik vind het razend interessant om te zien hoe mensen met elkaar omgaan. Zo leer je dat wanneer je een groep random in 2 groepen worden verdeeld, ze meteen een gevoel van competitie krijgen. En mensen onder groepsdruk heel anders reageren,ook al gaat het ten koste van zichzelf of anderen. De mens is onverschrokken en op het VO begin je onbevangen aan een avontuur waar je niet op bent voorbereid.

Hoe ik hier in stond? Tijdens mijn schooljaren heb ik zowel pesters als gepeste klasgenoten aangesproken. Niet dat ik op de barricade stond maar onder mijn oog wilde ik voorkomen dat een situatie escaleerde. Als jong meisje kon ik het onrecht tegen geknuppelde zeehondjes niet aan en als puber kon ik dit onrecht ook niet toestaan. Of ik daarmee de pester inzicht heb gegeven of de gepeste een hart onder riem hebben gestoken weet ik niet. Ik deed het denk ik vooral voor het gevoel geen bijdrage te leveren aan pesten. Het voelde niet goed om toe te kijken en niets te doen.

Zou ik ten koste van mijzelf het voor iemand opnemen? Bang zijn om daarna zelf het pispaaltje te worden? Ik weet niet wat ik dacht. Ik weet alleen nog dat ik op 15 –jarig leeftijd besloot dat ik –als ik later ergens de baas zou zijn-  pestgedrag nooit zou toelaten.

Terug naar de pubers in mijn dansles. Met verveelde koppen komen ze in een cirkel staan. De meisjes trekken een beetje onwennig aan hun kleding. Groeiende borsten en zweet voelt nogal vervelend. De jongens schuifelen onrustig heen en weer, ze weten het verschil tussen links en rechts nog niet, laat staan dat ze denken te kunnen dansen! Elke verkeerde beweging kan een lachuitbarsting bij de meiden veroorzaken.

Ik start de les met het voordoen van een aantal bewegingen en nodig ze uit dat ook te doen. De muziek is hip en vrolijk en nog beter, ze hebben deze muziek nog nooit gehoord! Want het is Afrikaans, Braziliaans of Indiaas. Ze hebben er geen mening over en dat is mooi want als je iets nog niet kent weet je niet of het hip is of stom. Na de cirkel zet ik ze in rijen, in duo’s, in twee groepen en uiteindelijk voor de spiegel. Ik leg uit over de cultuur van de dansen. Braziliaans is super sexy, Afrikaans heel stoer en toevallig komt twerken daar ook vandaan. Maar dat is weer geen dansstijl, maar een beweging, net als de Deb!

Na een uur lesgeven zie ik rode koontjes en hier en daar een glimlach. “Dankuwel juf”, ik krijg een hand 1,2,5 meiden en ook jongens staan in de rij. Het is een toffe groep, maar eigenlijk zijn ze dat altijd. In die 14 jaar dat ik dansles geef heb ik maar twee keer meegemaakt dat ik niet met een groep kon werken. Dat had meer met de organisatie van de school te maken, de docenten of de (te zachte) muziekinstallatie. De jongeren hebben de intentie om leren en pesten – in mijn ervaring- heeft vooral te maken met onzekerheid en verveling.

In de dansles leren ze iets wat ze nog niet konden of kenden. Ze leren samenwerken en gek doen, want de juf doet dat ook. Ze mogen even iets anders laten zien dan het masker dat ze elke dag dragen. Er is geen ruimte om te pesten, want je bent aan het creëren en ontdekken. Een flauwe opmerking tussen leerlingen kan je aangrijpen om het ijs te breken en committent te tonen naar de leefwereld van de pubers. Negeren is hetzelfde als stimuleren, dat gaat ook ten koste van de sfeer in je les. Een scherpe, verveelde puber die het thuis moeilijk kan hebben, wilt zich vaak afreageren op een leeftijdsgenoot die hij of zij “aankan”. Ingrijpen als docent kan heel simpel, kort en hoeft niet ingewikkeld te zijn. Als je je bij mij in de les kwetsbaar opstelt, zal ik er alles aan doen om je te beschermen.

Ik weet niet hoe het is elke dag orde te hoeven houden, bij mij komen ze voor een uurtje plezier (of in plaats van strafwerk ;-).  Mijn voornemen om in mijn aanwezigheid geen pestgedrag toe te laten is uitgekomen. Dansplezier heet dat, voor iedereen.

De succesvolle mens.

De succesvolle mens

Wat is dat een succesvol mens, dat hangt dus af van jouw perspectief.

In mijn ogen betreft het een persoon die beseft dat individuele keuzes invloed kan
hebben op velen. Het is een persoon die beseft dat geld een middel is zonder
daadwerkelijk een waarde. De wijze hoe wij omgaan met de aarde heeft slechts 1
uitkomst. Deze zal voortbestaan zonder ons, mits wij onze verantwoording oppakken.

In 2013 viel ik wederom uit en over het hoe en waarom zal verderop duidelijkheid
komen. Nadat ik duidelijk had over waar ik vandaan kom, nu sta en waar ik heen wil is in kaart gebracht. Helaas betekent dat wel dat ik alle kennis, de opgelegde normen en waarden opnieuw zal moeten vormgeven. Hier heb ik ook voorbeelden bij nodig van succesvolle mensen om mij heen. Rijst wel de vraag wie zijn dat dan. Voor mij zijn dat vooral sociaal betrokken personen. Deze zetten zich in voor de minder bedeelden. Los van verwachtingen. De film ‘Pay it forward’ schiet door mijn gedachten.Ik doe goed voor drie personen ,maar wel onder een voorwaarde dat deze drie dit ook doen.
Met de film in gedachten ga ik dit oppakken. Het deel zonder een verwachting iets van
betekenis zijn voor een ander is een opgave. Ik betrap mezelf er dan ook op dat het in eerste instantie onmogelijk lijkt.

De start begint door te gaan schrijven en wel over mij. Mijn belevingswereld tot zover
staat op papier. De volgende stap is het delen van mijn verhaal. Tegen elke verwachting
wordt dit goed ontvangen. Sterker nog het doet iets met mij. Mijn zelfvertrouwen neemt
toe. Waardering wordt uitgesproken en ik ontvang respect. Mijn herstel is geboren. En
besluit ook om elke mogelijkheid aan te pakken om te gaan delen. Delen is helen zijn woorden die tot mij komen.

Maakt wel duidelijk dat het delen van mijn leed mij niet succesvol maakt, want de
liggende rekeningen blijven bestaan. Besluit om eens te trachten in contact te komen met
die personen die ik op dat moment beschouw als succesvol. Veel inspiratie doe ik op door
de gesprekken en contacten en besef mij wel dat de succesvolle mens nog niet bestaat.
Perfectie is een valkuil die ik zie en voel in mijn zoektocht naar voorbeelden van de
succesvolle mens. Zie ook dat ‘vechten’ een veel voorkomende valkuil is en besluit dan
ook om een ontdekkingsreis aan te gaan. Dit start vooral door die activiteiten weer op te
pakken in mijn leven die mij als klein,jong mens gelukkig stemde. Voor mij bestond dat
vooral uit toneel en zelf muziek maken.

Het kind in mij ontwaakt weer. Het doen zonder verwachting groeit. En mijn leven is
wederom gevuld met verwondering naast de dagelijkse uitdagingen.

Danny Jacksteit

Op dit moment tel ik maatschappelijk niet mee, want afgekeurd door een diagnose en een psychose. Door af te bouwen van de medicatie neem ik een risico, want dit is tegen elk advies. Voor mij een verademing ,want ik voel mijn nieuwe uitdagingen. Besluit ook als vrijwilliger te gaan werken zowel bij een participatie centrum als bij een
stichting als spreker. Op dit moment besef ik nog niet echt dat ik mij aan het ontwikkelen
ben als ervaringsdeskundige. Overigens mooi meegenomen.
De drang om mee te tellen brengt mij in twijfel, want ga ik weer mee in de rat race? Ga ik
weer werken als opticiën? Nee ik ga daadwerkelijk een ontdekkingsreis starten. Ik ga
onderzoeken of ik een baan kan bemachtigen als ervaringsdeskundige. Wel besluit ik om niet meer fulltime te gaan werken. Als een wonder word ik gewezen
op een vacature. Dit lijkt te passen bij mij. Wel twijfel ik als ik éénmaal heb gesolliciteerd
en wordt uitgenodigd voor een gesprek. Hoe moet ik mij kleden? Kan ik functioneren op hbo werk en denkniveau?  Gelukkig krijg ik advies om eens als mezelf te gaan en doe dit dan ook. Verrek ik heb weer een baan, YES!

Op dit moment voel ik mij succesvol, want zo haaks op wat mij werd voorgekauwd qua
toekomstig perspectief. Niet lang hierop zie ik vooral veel collega’s om mij heen ‘vechten’ en even ga ik er zelfs in mee. Terugkijken in mijn leven helpt, want de tijden dat ik het meeste geleerd heb waren die van luisteren en observeren. Dat besluit ik dan ook te gaan doen. Als spreker ontwikkel ik mij ook en vooral door de vele verzoeken waar ik op in ga. Dit zijn overigens de mooiste leer momenten door de interactie die ik ook aanga. Enerzijds geeft mijn dit een gevoel van succes, maar er komt ook twijfel. Ben ik enkel mijn ego aan het voeden? Uiteindelijk kan ik nee zeggen. Het betreft vooral een kwaliteit die er altijd al was alleen niet werd gebruikt door mij. Ik staak mijn herstel verhaal dat besluit ik, want ik deel mijn succes verhaal.

Succes aangezien ik nu daar werk waar ik eens in zorg was.
Nu dwaal ik een beetje af, maar succes maakt in mijn ogen nog geen succesvol mens. Zolang wij allen de verantwoording buiten ons zelf plaatsen kan een succes plaatsvinden, maar daadwerkelijk in samenwerking leven op aarde behelst zoveel meer. 

Danny Jacksteit

Zo lang wij waarden afmeten aan dingen en systemen die worden opgelegd zullen wij
2 nooit evalueren tot die mens die wij eens waren. In harmonie met wat er al is. De
systemen waar wij nu op vertrouwen door een illusie van controle op het bestaan.
Voldoende voorbeelden van pioniers die deze succesvolle mensen rol nastreven, maar
door weerstand en dus een ‘gevecht’ niet kunnen bereiken. De successen die deze
mensen halen zijn voor mij wel een voorbeeld om uit te werken en toe te passen in mijn leven. Door mijn leven opnieuw in te richten beïnvloed ik velen om mij heen die mij weer nieuwe inzichten laten zien. Mijn uitval en die van vele lotgenoten is eigenlijk een bewijs van een ondeugdelijk systeem, maar zo zie ik het.
Terug kijken kan helpen, maar kijken naar landen zonder het westerse systeem ook. Nu
trachten wij vooral te kopiëren wat lijkt te werken in andere westerse landen. Als ik naar volkeren wereldwijd kijk die in harmonie leven met en van de natuur dan
besef ik mij dat de succesvolle mens wel degelijk bestaat.

Ik heb geen volksvertegenwoordiger nodig ,maar ik hoop op een leider die de functie van voorbeeld op zich neemt. En vertrouw er op dat deze bestaat, want deze zal de samenwerking kunnen aangaan met de huidige gevestigde orde. En eigenlijk de achtergestelde mens een plek van belang geven, want deze viel uit toen de rest zwijgzaam aan het mee helpen was de mensheid om zeep te brengen. Die aardkloot kan zonder ons wel verder ,maar het zou zo mooi zijn als de aarde een stem had om de
succesvolle mens een naam te geven.

En wij allen beseffen dat wij in samenwerking de
succesvolle mens al zijn.

Danny Jacksteit

Hulpverlener GGZ NHN & Docent Hogeschool Inholland

Danny Jacksteit

Niet langer gezocht: bondscoach!

De KNVB is er uit. Na een lange zoektocht is Ronald Koeman aangesteld als bondscoach van het Nederlandse Elftal. Vanaf het eerste moment stond Koeman toch wel te boek als dé gedoodverfde kandidaat om Dick Advocaat op te volgen. Na een bepaald niet slagvaardiger periode mag Koeman nu dan eindelijk beginnen. De eerste reacties? KNVB blij, supporters blij én, niet onbelangrijk, de spelers van het Nederlands elftal zijn blij. Het blijft natuurlijk wel de vraag hoe duurzaam die blijdschap is. Wanneer het eerste puntverlies zich aandient vragen we ons waarschijnlijk massaal af of Koeman de juiste man op de juiste plek is, of hij nog wel grip heeft op de spelersgroep en hoe de KNVB toch haar keuze heeft kunnen laten vallen op uitgerekend Koeman. Maar laten we het positief houden. Natuurlijk gaan ‘we’ ons gewoon plaatsen voor het EK van 2020. Tenzij ‘ze’ het onverhoopt verpesten. Maar ‘da’s logisch’, zou Cruijff dan hebben gezegd.

Toch plaatsen we graag een kritische noot bij de ‘logische’ keuze voor Ronald Koeman. Want logisch is nog niet persé ‘verrassend’, ‘gewaagd’ of ‘gedurfd’. Had de keuze voor een nieuwe coach niet wat spannender gekund? Een buitenlandse of vrouwelijke coach zou al een hele stap zijn geweest. Iemand willekeurig aanwijzen uit het ‘oranje legioen’ natuurlijk ook. De grootste verrassing zou volgens ons toch zijn om de vacature voor bondscoach vacant te laten. Helemaal geen bondscoach dus meer. Een heus ‘Zelfsturend Nederlands Elftal’! Hoe zou zo’n idee vallen? Het lijkt ons een grote opgave voor de persvoorlichter van de KNVB om een dergelijk idee uit te leggen. Grote kans dat zo’n gesprek ongeveer als volgt zou verlopen:

Journalist: “De KNVB heeft besloten om geen nieuwe bondscoach aan te stellen…kunt u dat besluit toelichten?”

Persvoorlichter: “Jarenlang hebben we geloofd dat het succes van een team staat of valt bij de kwaliteit van de leider. Dat er iemand moet zijn die de kaders en regels bepaalt, die orde en duidelijkheid schept. Iemand die voorop gaat in de strijd en zijn spelers beschermt. Iemand die in staat is om mensen samen te brengen, te motiveren en het beste in hen naar boven te halen. Maar inmiddels weten we wel beter.”

Journalist: “Spelers hebben geen coach nodig?”

Persvoorlichter: “Inderdaad. Jarenlang hebben we iemand voor de groep gehad die niets toevoegde. Bedenk eens hoeveel dat al die jaren gekost heeft! Spelers kunnen prima aan zichzelf leiding geven. Persoonlijk leiderschap noemen we dat.”

Journalist: “Menig voetballer heeft aangegeven dat coaches belangrijk waren in hun ontwikkeling. Hebben zij het bij het verkeerde eind?”

Persvoorlichter: “Ja. Of ik bedoel nee. Het gaat in ieder geval om het principe. Om hoe je het bekijkt.”

Journalist: “Hoe moeten we het bekijken?”

Persvoorlichter: “Het probleem van leiderschap in zijn klassieke vorm is dat slechts een enkeling in staat is de juiste richting te wijzen. Dat is natuurlijk niet zo.”

Journalist: “Hoe moet ik dat concreet voor me zien? Gaan alle spelers in de toekomst dan samen de tactiek bepalen?”

Persvoorlichter: “Dat zou goed kunnen ja.”

Journalist: “Maar wat als iedereen een andere tactiek wil hanteren?”

Persvoorlichter: “Daar moet je samen uit zien te komen. Dat doe je door met elkaar het goede gesprek aan te gaan. Vanuit een cultuur van elkaar aanspreken houd je elkaar tenslotte scherp. Vervolgens zal je merken: hoe langer het team samenwerkt, hoe professioneler het team eigen keuzes maakt. Al met al ontstaat zo stapsgewijs een organische leercultuur waarin een wendbaar team precies weet wat het te doen staat.”

Journalist: “Vind je het erg als ik zeg dat ik het niet begrijp?”

Persvoorlichter: “Nee hoor, daar raak je aan gewend.”

Journalist: “Geldt met 11 kapiteins op het schip niet het recht van de grootste schreeuwer?”

Persvoorlichter: “Soms is de één kapitein, dan weer de ander. Wij gaan er vanuit dat steeds iemand anders binnen het team op zal staan, afhankelijk van de situatie. Voorwaarde is wel dat anderen willen volgen.”

Journalist: “En wat als niemand wil volgen?”

Persvoorlichter: “Je moet niet van het negatieve uitgaan natuurlijk.”

Journalist: “Maar stel dat ik als linksback eis om in het centrum te spelen, wat dan?”

Persvoorlichter: “Als voetballers werkelijk een shift in hun mindset doormaken zullen ze nooit zulke eisen stellen. De kunst is dus om dit concept tussen de oren van de spelers te krijgen.”

Journalist: “Wie bepaalt eigenlijk wie er wordt opgeroepen voor Oranje?”

Persvoorlichter: “Het team.”

Journalist: “Blijven de spelers dan niet zichzelf selecteren?”

Persvoorlichter: “Dat moet blijken. Natuurlijk is het niet de bedoeling dat iedereen tot zijn vijftigste zichzelf blijft selecteren. Maar met dit soort details houden we ons nu nog niet bezig. Het gaat in dit stadium om de grote lijnen. Details vullen zich vanzelf vanuit co-creatie.”

Journalist: “Wanneer is deze nieuwe organisatiestructuur een succes?”

Persvoorlichter: “In feite is het al een succes. Succes begint bij een duidelijke visie. Weten wat de stip op de horizon is.”

Journalist: “Ik ben benieuwd hoe dit allemaal gaat uitpakken. Wanneer komt de groep voor het eerst bij elkaar?”

Persvoorlichter: “Dat is aan de groep zelf natuurlijk.”

Journalist: “Maar er is nu nog geen team geselecteerd, toch?”

Persvoorlichter: “Klopt. Dat heeft ook onze volledige aandacht. Eerste prioriteit is nu om onze strategie uit te rollen en iedereen mee te krijgen. Een enkele bottleneck daargelaten zie ik niet in wat kwalificatie voor het EK van 2020 in de weg zou moeten staan.”

Journalist: “Wie is er verantwoordelijk als we ons onverhoopt toch niet plaatsen voor het EK van 2020?”

Persvoorlichter: “Het team.”

Journalist: “Niet de KNVB zelf?”

Persvoorlichter: “Het is altijd makkelijk om naar anderen te wijzen als het mis gaat. Spelers moeten leren om hun eigen verantwoordelijkheid te nemen. Wij zijn voor meer eigenaarschap bij het team.”

Journalist: “Tot zover. Bedankt voor het interview en succes met het bij elkaar krijgen van de selectie.”

Persvoorlichter: “Graag gedaan. En over de selectie bij elkaar krijgen gesproken trouwens…zouden we daarvoor niet een interim bondscoach moeten aanstellen? Wat denk jij?”

Zelfsturende teams

Gelukkig is het niet waarschijnlijk dat bovenstaand idee daadwerkelijk wordt doorgevoerd bij de KNVB. Toch is het opmerkelijk te noemen dat veel organisaties in de zorg, het onderwijs en de private sector op soortgelijke wijze lijken in te stemmen met zelfsturende teams. De belangrijkste les die we uit bovenstaand voorbeeld en andere slecht geïmplementeerde varianten van zelfsturing kunnen leren: hoe meer zelfsturing, hoe groter de rol van leiderschap. Ook bij zelfsturing moet goed worden nagedacht hoe afstemming binnen het team plaats vindt, wie welke rol op zich neemt, wie over welke beslissingen gaat en wie op welke wijze beoordeelt. Daarnaast moet er iemand zijn die tijd, ruimte en middelen krijgt om een context te creëren waarin teamleden geïnspireerd en aangemoedigd worden en waarin hun talenten kunnen worden ontwikkeld. Het is te makkelijk om al deze verantwoordelijkheden aan een team over te laten zonder na te denken over een ieders rol en verantwoordelijkheid. Om daarover te beslissen is een leidinggevende, manager of baas van cruciaal belang. Hij of zij komt bij zelfsturing weliswaar in een andere, maar niet minder grote rol terecht. Hij of zij is de architect van een goed functionerend team.

Wellicht dat de KNVB daar in de toekomst nog iets in ziet. Maar laten we ons eerst maar eens plaatsen voor het EK van 2020. Met Ronald Koeman als bondscoach.

Peter Bos en Kazimier Helfenrath.

Peter Bos en Kazimier Helfenrath zijn docentonderzoekers bij Fontys HRM en Psychologie en verbonden aan het lectoraat Dynamische Talentinterventies. Hun expertisegebieden liggen op het vlak van team- en leiderschapsontwikkeling, organisatiecultuur / organisatieklimaat en talentmanagement.

Peter Bos
Kazimier Helfenrath

Column Neneh-Maria “Zelfstandig ondernemer en zwanger”

Extra artikel over een algemeen beeld van zwangere medewerkers en mijn ervaring van de combinatie zwangerschap en zelfstandig ondernemer.

Soms zie je dingen vaker omdat het je er raakvlak mee hebt. Je koopt een nieuwe auto en diezelfde auto zie je opeens zoveel rijden. Met mijn zwangerschap zal het best zo zijn dat mij veel meer opvalt over zwangeren. Discriminatie omtrent zwangerschap is echter gelukkig momenteel een belangrijk onderwerp. Via de radio zijn reclames te horen en de maatschappij zet stappen in de goede richting om organisaties meer te stimuleren zwangere sollicitanten niet te discrimineren.

Gek eigenlijk dat iedereen zo ‘gemaakt’ is en toch niet iedereen even enthousiast is over zwangeren op hun werkvloer. Waar ligt dit aan? Naar mijn idee liggen hier verschillende zaken aan ten grondslag. En neem mij niet kwalijk als ik mogelijk wat belangrijke punten niet benoem, maar ik beschrijf het vanuit mijn persoonlijke opinie.

Er zijn twee punten waar ik op in ga wat betreft verbeteringen vanuit werkgevers naar hun zwangere medewerkers. Uitvoering van werk en het lange termijn denken over behoud van werkrelaties.

Laten we beginnen met de werkuitvoering. Sommige werkgevers zijn nog steeds erg gespitst op prestaties van medewerkers uit het verwachtingspatroon van de werkgever/leidinggevende zelf. De situatie verandert en er is natuurlijk ook een daadwerkelijk verschil tussen zwangere of niet zwangere medewerkers. Of een vrouw die in verwachting is echter minder productief is voor de organisatie ligt grotendeels bij de leidinggevende/werkgever zelf. Ik kan niet anders dan mijn eigen specialisatie Affectieve binding benoemen in dit geheel. Wanneer iemand ontevreden is, minder betrokken bij de organisatie, zal deze persoon tijdens de zwangerschap hoogstwaarschijnlijk niet beter gaan presteren. In een situatie waar veel persoonlijk contact is, men weet hoe medewerkers zich voelen, verbondenheid ervaren en naar een gedeeld doel toe werken, is dit totaal anders. Men is eerder geneigd elkaar aan te vullen en in mogelijkheden te denken waardoor er zeer tevreden gewerkt wordt naar de ontwikkeling van de kwaliteit die gewenst is binnen de organisatie.

Helaas heb ik hierin een redelijk negatieve werkervaring opgedaan. Bij het helpen ondersteunen, ontwikkelen en structureren van een zeer snel groeiende organisatie was het verwachtingspatroon niet eenduidig. Verwachtingspatronen goed op elkaar afstemmen in een opdracht is natuurlijk mijn grootste leermoment geweest. Daarnaast zijn niet alle opdrachten een succes, zwanger of niet. Wel kan ik aangeven dat betrokkenheid en inlevingsvermogen vanuit een opdrachtgever van uiterst belang zijn om goede effecten te kunnen bewerkstelligen.

"Leef jouw leven, kom voor jezelf op, doe waar je gelukkig van wordt en laat je vooral stimuleren om te zijn wie jij wilt zijn."

Zelfstandig ondernemer en zwanger

Wat als ik zeg dat de manier van sturing waar ik naar refereer naar mijn idee niet alleen gaat om zwangerschap. Waar ik op doel is dat maatwerk gewenst is op persoonlijk niveau van alle medewerkers, freelancers, opdrachtnemers, zzp’ers, etc. Investeren in personen die voor jou werkzaam zijn, weten wat hen bezighoudt, wat hun achtergrond is en samen leren hoe zij zich tevreden en praktisch kunnen inzetten voor kwaliteitsontwikkeling van de organisatie. Medewerkers zijn mensen, in ieder mensenleven is er wel iets aan de hand van tijd tot tijd, en door daar samen een zo prettig mogelijke situatie van te maken, voelt men zich verbonden met de organisatie. Wat heeft meer waarde dan een zeer gedreven medewerker die zich al te graag gemotiveerd inzet voor een lange werkrelatie bij de organisatie?

Het volgende punt waar ik nog op in wil gaan is het lange termijn denken en het retentiemanagement. Bij medewerkers die in verwachting zijn, denkt men snel aan tijdelijke niet inzetbaarheid, samengaand met vinden van een vervanger. Dit is korte termijn denken en vind ik erg kortzichtig. Het lange termijn denken is waar werkgevers en leidinggevenden beter hun best voor moeten doen. Het kostenplaatje is het ook echt niet goedkoper wanneer er iemand anders gezocht wordt voor een functie. Niet te vergeten dat werkgevers graag willen dat medewerkers langere werkrelaties aangaan met de organisatie. Goed omgaan met de zwangerschap van medewerkers heeft een zeer positieve invloed op een lange en prettige werkrelatie.

Graag wil ik als laatste een voorbeeld aanhalen hoe ik mij binnen korte tijd affectief gebonden begin te voelen met een organisatie. Halverwege mijn zwangerschap ben ik in contact gekomen met iemand die zich inzette voor EPAHS. Ja en inderdaad, dit is de organisatie die het mogelijk maakt dat mijn column online is. Maar nee, zij werken niet op basis van een verwachtingspatroon vanuit de werkgever. Zij werken aan de hand van het stimuleren van de ontwikkeling van samenwerkingspartners, medewerkers en organisaties. Begrip, vertrouwen, persoonlijk contact, de koppen bij elkaar steken om samen verder te komen. Dat zijn begrippen die mijn eigenwaarde en inzet hebben verhoogd. Wat ervoor heeft gezorgd dat ik, als we het dan toch hebben over prestaties, de organisatie mede door mij, en ik met hen, verder heb kunnen ontwikkelen.

"Stimuleren versus demotiveren, investeren versus loslaten en gezamenlijk belang versus korte termijn denken."

 Dit gaat organisaties nog een stuk verder helpen in het werken met, nee niet alleen vrouwen die in verwachting zijn, ook waar burn-out, depressies, teveel doorstroom van medewerkers, maar ook bij medewerkers die niet lekker in hun vel zitten. Denk aan wat jij als werkgever kunt doen om samen met jouw medewerkers de organisatie verder te kunnen ontwikkelen. Continue verbetering in plaats van steeds opnieuw op de ‘korte termijn’ willen bekijken hoe iets ‘opgelost’ kan worden.

Voor alle werkende ladies die in verwachting zijn, of onzeker zijn over hun werksituatie en daarom nog niet aandurven om in verwachting te raken. Ja, er zijn ook echt nog werkgevers die aangeven dat ze niet willen dat een vrouw binnen vijf jaar zwanger wordt bijvoorbeeld, belachelijk vind ik het! Leef jouw leven, kom voor jezelf op, doe waar je gelukkig van wordt en laat je vooral stimuleren om te zijn wie jij wilt zijn.

Laat je niet afremmen in jouw eigen geluk, maar vergeet ook niet te leren van situaties die jij als minder prettig hebt ervaren!

 

Neneh – Maria

Organisatiekundige & Specialist Affectieve binding

 

Zelfstandig ondernemer en zwanger

Column Neneh-Maria “zelfstandig ondernemer en 33 weken zwanger”

Zelfstandig ondernemer en zwanger

In neem jullie mee in mijn leven, van mbo naar Universiteit, de beslissing om na mijn studies voor mezelf te beginnen tot nu, hartstikke zwanger.

Dit is de introductie van het begin van een reeks artikelen waarin ik mijn ervaringen, motivaties en uitdagingen deel over mijn studieloopbaan (van mbo naar een universitaire master), een burn-out (waar de behandeling moeizaam ging), de ultieme uitdaging om als zelfstandige aan het werk te gaan na mijn studie, toepassing van mijn specialisatie en ervaring in het werkleven, balans behouden van werk en privé en het punt waar ik nu ben: zelfstandige en 33 weken zwanger. Ik heb jullie zoveel te vertellen en ik vind het zo ontzettend leuk dat ik jullie hiermee misschien een stukje verder kan helpen of kan inspireren!

Al te graag deel ik de lessen die ik in mijn leven als belangrijk ervaar om leuk en veelzijdig te leven.
♥ Blijven proberen, maar verlies jezelf niet uit het oog. Dit is misschien wel de belangrijkste. Direct gerelateerd met mijn doorzettingsvermogen, het behalen van mijn studies, maar ook aan de burn-out die ik heb gehad.
♥ Vraag mensen hun mening, sta erbij stil hoe anderen denken, maar behoud jouw eigen visie. Anderen bepalen jouw leven niet en vaak zijn zij ook niet betrokken genoeg om jou van goede sturing te voorzien. Of ze zijn te betrokken en hebben minder kennis over het desbetreffende onderwerp waardoor je daar niet per se veel aan hebt.
♥ Zorg goed voor jezelf en laat anderen denken wat ze willen.
♥ Neem mee wat je wel kunt gebruiken om je verder te ontwikkelen. Ik ben letterlijk naar de universiteit gegaan met mijn moeder die zei dat ze het wel tijd vond voor mij om te gaan werken. Daarnaast was mijn vriend ook niet al te enthousiast. Hij heeft mij gesteund, maar de invulling van de volgende vier jaar zou totaal anders zijn als student dan als werkende.
♥ Doe wat goed voelt en geef niet op!

Een andere les is dat je soms ook letterlijk tegen een lamp aan moet lopen om iets te leren. Mensen kunnen je wel proberen te behoeden, maar dan begrijp je het nog niet voordat je het zelf hebt meegemaakt. Ik ben echt wel gewaarschuwd voordat ik mijn burn-out kreeg, maar tot ik middenin die burn-out zat, kon ik niet inzien dat ik mijn agenda te vol plande en vooral ook dat ik mijn hoofd geen ontspanning bood.

Tegenwoordig ben ik gericht op facetten in het leven die mij energie geven in plaats van energie nemen. Kies bijvoorbeeld mensen om je heen waar jij je prettig bij voelt en die jou inspireren. Zowel privé als in werksituaties. En op dit moment voel ik heel erg het cliché wat tegenwoordig nog belangrijker is geworden in de maatschappij of dat hoop ik in ieder geval: Doe waar je gelukkig van wordt en leg niet de focus op geld. Inkomsten kunnen in beginnend ondernemerschap zeer frustrerend zijn en ook beperken in de groei die je kunt maken. Hoe gek dat ook klinkt. Het was bij mij negatief geladen wanneer ik geen opdrachten binnenhaalde.

Om een bepaalde zekerheid van inkomen te genereren, zocht ik werk voor op de korte termijn. En dan bleek dat ik daar heel ongelukkig van werd, omdat het in eerste instantie niet was wat ik wilde. Ten tweede omdat het al helemaal niet waar ik voor gestudeerd heb en waar mijn ambities liggen. Tegenwoordig werk ik ook zonder dat het direct geld opbrengt en juist van dat werk word ik heel blij. Zo blij dat ik met meer energie een werkdag verlaat dan dat ik hem begonnen ben. Heel mindfull denk ik dan ook dat alles wat je geeft bij je terugkomt en alles waar je aandacht aan geeft mooier wordt. Dat zijn de gedachten die mij gelukkig maken!

Volgende maand ga ik inhoudelijk in op mijn studieloopbaan. Het stapelen van opleidingen mbo naar universiteit. De uitdagingen, tegenslagen, doorzettingsvermogen, wilskracht, ontwikkeling en vooral ook de euforie! We kunnen veel meer dan we eigenlijk denken, het is alleen uitvinden hoe!

Neneh – Maria

Organisatiekundige & Specialist Affectieve binding

Binnenkort volgt artikel over mijn zwangerschap en het werken als zelfstandig ondernemer. Door de actualiteit die dit onderwerp nu heeft, deel ik hier graag mijn ervaringen over.  

Zelfstandig ondernemer en zwanger

Succesvol zijn begint bij succesvol denken!

Maaike van Weezenbeek, Huidtherapeut

Elke ondernemer wil succesvol zijn, maar hoe doe je dat? Ruim drie jaar geleden ben ik gestart als zelfstandig ondernemer in de gezondheidszorg. Ik ben begonnen met een huidtherapie praktijk in Amstelveen. Het ondernemerschap brengt veel dingen met zich mee. Er gaat veel tijd en energie in zitten. Bovendien ben je continue bezig met het verbeteren van verschillende processen. In deze 24 uurs maatschappij zijn de verwachtingen van mensen hoog. Als ondernemer gelukkig en gezond blijven in je werk kan een uitdaging zijn. Dat is waar het bij Inspire Yourself om gaat. Het behouden van een positieve mindset, fris en creatief blijven.

Succesvol zijn begint bij succesvol denken!

Bij mijn praktijk, Huidzorg Amstelland, kun je terecht voor huid- oedeem- en lasertherapie. Een huidtherapeut is in het leven geroepen om huidaandoeningen te helpen verminderen. Wij doen er alles aan om klachten als gevolg van huidaandoeningen te verminderen. Patiënten kunnen van jong tot oud bij ons terecht met huidproblemen en wensen op het gebied van cosmetische verbeteringen. Het mooie van het vak ‘huidtherapie’  is dat wij als huidtherapeut zoveel kunnen bieden aan een ‘patiënt’ en hem/ haar met succes en veel tevredenheid kunnen helpen. Als huidtherapeut kun je echt iets voor mensen betekenen. Hierbij moet je echter extra waakzaam zijn voor het behoud van je eigen gezondheid. In het begin van mijn carrière merkte ik regelmatig dat mijn eigen gezondheid ondergeschikt raakte aan de patiënt, waardoor mijn motivatie en mijn creativiteit begonnen af te nemen.

De eerste stap naar het starten van een eigen praktijk was een uitdaging. Als eerste stap heb ik iedereen in mijn omgeving ingelicht over het feit dat ik voor mezelf wilde beginnen als huidtherapeut. Ik kreeg uit onverwachte hoek respons. Uiteindelijk is het mij gelukt om in contact te komen met een fysiotherapeut die op zoek was naar een samenwerkingsverband. Door stapsgewijs ieder stukje omzet te investeren in de praktijk heb ik mijn droom kunnen waarmaken. Op deze manier kon ik op een redelijk veilige manier mijn praktijk opbouwen en laten groeien. Iedere minuut van mijn tijd was ik bezig met het uitbreiden van mijn ideeën om nieuwe contacten te leggen met verwijzers en nieuwe patiënten te werven.

Succesvol zijn begint bij succesvol denken!

Mijn ervaring van de afgelopen jaren is dat je altijd je eigen agenda bepaald. Deze moet je dan ook zorgvuldig inplannen. Een 24 uurs economie bied mogelijkheden om lange werkdagen te maken, maar de tijd voor je bedrijf en voor jezelf moet in balans zijn.

Ga voor kwaliteit. We doen heel veel dingen eigenlijk maar half of te snel, waardoor vaak de doelstellingen voor de helft worden gerealiseerd. Doe daarom de dingen die je doet met volledige aandacht. Het gaat niet om kwantiteit, maar om kwaliteit.

Inventariseer je overtuigingen en maak deze positief. Bepaal voor jezelf je maximale werktijden. Ik heb destijds bijvoorbeeld extra hulp gezocht met een coach om te bepalen op welke vaste tijden ik wil eten en wat ik dan het beste kan eten. Bovendien zorg ik dat ik twee keer in de week op vaste momenten aan beweging doe. In mijn geval werkt pilates daarbij het beste. Dit zorgt voor zowel lichamelijke als geestelijke ontspanning.

Succesvol zijn begint bij succesvol denken!

Werk met passie. Zorg dat je dingen doet vanuit persoonlijke drijfveren, vanuit willen. Daar waar je enthousiasme of passie inbrengt, komt dit ook weer naar je terug. Het handelen uit passie is een zeer belangrijk factor voor het hebben van succes.

Focus je aandacht op wat goed gaat. Bepaal voor jezelf waar je energie van krijgt en wat je extra energie kost en maak daar gebruik van. Dit kan zowel een hobby zijn als een sociale gebeurtenis met  vrienden of familie. Bepaal voor jezelf wat je onnodige energie kost. Stel voor jezelf een plan op om deze dingen te veranderen. Bepaald hierbij een duidelijke visie.

Ik heb bovendien geleerd om te praten met mensen om mij heen. Dit kan zowel met andere ondernemers zijn als met je directe vrienden of kennissenkring. Durf je omgeving om advies te vragen. Samen kom je verder dan alleen.

Maaike van Weezenbeek, Huidtherapeut

De sleutel tot succes is door goed te kijken naar de persoon die jij bent. Wat zijn je persoonlijke doelen en wensen? Welke strategie past hier het beste bij?  Door regelmatig te evalueren kun je bepalen of je je koers moet bijstellen of niet. Denk succesvol. Succesvol zijn begint bij succesvol denken. Door dit met herhaling te doen creëer je een nieuw ‘succesvol’ pad in je onderbewustzijn. Hoe enthousiaster je over iets bent, hoe positiever de resultaten zijn. Onthoud dat wanneer je zelf je positieve mindset behoudt je altijd succesvoller zult zijn binnen je eigen bedrijf!

Maaike van Weezenbeek, Huidtherapeut

Huidzorg Amstelland

“Slowing down to speed up”

Laatst dronk ik een glas wijn met een goede vriend, die momenteel werkt als investment banker in Frankfurt, toen ineens zijn telefoon ging. “Vroeger’ zij hij, “vroeger als iemand na 6 uur belde, dan was er iemand overleden. Tegenwoordig is het de normaalste zaak van de wereld om in de avond en het weekend te bellen, zelfs voor niet urgente zaken”. In het dagelijkse leven heb ik verschillende bezigheden; ik heb twee bedrijven, een aantal functies en zit in verschillende besturen van een politieke partij en goede doelen. Helaas merk ik zelf ook dat klanten rustig op zaterdag avond bellen voor iets wat ook op maandag kan, vrienden die verwachten dat je binnen een uur reageert op appjes en mail die elk dagdeel gelezen moet worden.

Laatst heb ik de Kilimanjaro beklommen in Tanzania, wat direct een mooie test was voor mijn bereikbaarheid; kan ik een week volledig offline zijn? Ik was in juni al wel twee weken op vakantie geweest en gezegd dat ik er ‘niet was’, toch merkte ik dat ik nog regelmatig mijn mail checkte. De eerste dag dat ik de berg op liep, voelde wel raar, maar dit sloeg al snel om in maximale rust. Na een week bleek dan ook dat er (ook mede door een duidelijke autoresponder) niks was gebeurd waar ik voor nodig was wat niet kon worden geregeld door iemand anders. Een heerlijke gewaarwording, wat er voor heeft gezorgd dat ik meer van dit soort momenten heb ingepland.

Dé welvaartziekte van het moment is technostress; het idee dat we constant online en bereikbaar moeten zijn, vanwege de ‘FOMO’ (fear of missing out). Overal waar ik kom, merk ik dat het steeds meer begint op te vallen hoe erg mensen verslaafd zijn geraakt aan hun apparaten. Niet alleen tijdens het eten in restaurants (waar ik hele families zelfs op hun mobiel zie), zelfs in het verkeer (wat zorgt voor vele tientallen doden elk jaar in Nederland), tijdens seks (20% van de jongeren) en ja, zelfs laatst op een begravenis. Als het nu allemaal om urgente zaken ging, helaas zie je mensen meestal hun Instagram of Facebook checken.

Facebook communication

Leuke foto’s of niet, bijna alle onderzoeken die hierover schrijven, geven aan dat het mensen alleen maar individualistischer, eenzamer en ongelukkiger maakt. Millenials worden ook wel de ‘billboard generatie’ genoemd, aangezien men denkt geluk te ontlenen aan het gebruik van de sociale media kanalen. Terwijl onderzoek naar het toegenomen aantal burnouts onder jongeren, juist dit aanwijst als een van de grootste oorzaken.

Zelf heb ik een paar jaar geleden dit alles helemaal omgedraaid. Alle notificaties op mijn telefoon uitgeschakeld, de meeste social media apps van de telefoon verwijderd, een social media blocker op mijn laptop geïnstalleerd en vaak de telefoon soms een halve dag uit om te focussen op werk. Elke week zet ik mijn telefoon ook een werkdag volledig uit, om een boek te lezen, een dag naar de spa te gaan. “Slowing down to speed up”, heeft bij mij echt voor gezorgd dat ik niet alleen rustiger ben geworden en creatiever, ook vrolijker als ik aan het werk ben.

Voor de mensen waar dit echt te moeilijk voor is, zijn er net als dat er nicotine pleisters zijn voor verslaafden aan sigaretten, zijn er genoeg goede apps om je smartphone verslaving tegen te gaan. Het Parool maakte een mooi overzicht.

Jan Scheele

Realizing purposeful environments & breakthroughs

 

Jan Scheele

Mena Leila : Waarom ik begon met bellydance!

Mena Leila
Photo by Ron Hey

Als klein meisje kon ik de buikrol doen. Je kent die beweging wel, wat je bij Shakira ziet. Ik heb dat nooit als talent gezien, maar het bleef mij achtervolgen totdat ik de beste stap zette in mijn leven!

Dansen is bijna altijd een onderdeel van mijn leven geweest. Maar in de selectieklas van Scapino was weinig ruimte voor improvisatie en ik verloor, in de pubertijd, mijn interesse in ballet. Jaren later, toen ik kennis maakte met de buikdans, herinnerde ik mij weer hoe geboeid ik kon zijn door dans. Inmiddels was ik Master in de cultuur, organisatie en management en totaal niet van plan om van dans mijn beroep te maken. Maar op een dag werd ik gegrepen door een droombeeld…

Photo by Ron Hey

Wat als ik mijn passie en blijheid voor dans, kan overbrengen op anderen?

Ik besloot de stap te wagen en de dansdocentenopleiding te doen in Rotterdam. Als ik dansles kon geven, had ik een mogelijkheid mijn enthousiasme in te zetten voor iets positiefs. Ik zag om mij heen veel leuke vrouwen die totaal niet bewust waren van hun lichaam. Gebogen schouders, met een blik gericht op de grond. Ik besloot een artikel in de krant te plaatsen met de belofte dat mijn manier van lesgeven je zelfvertrouwen en dansplezier kan brengen…ik kreeg meer dan 100 aanmeldingen! Dat maakte mij heel gelukkig. Nu sta ik elke dag op met dans en ga ermee naar bed. Soms droom ik zelfs over dans! Elke keer daag ik mijn lichaam uit iets nieuws te brengen. Van een show in Paradiso tot een intiem concert met opera in een kerk. Buikdans is zo veelzijdig! 

De oriëntaalse dans is een dansstijl die in elk land anders is. Niet alleen de bewegingen, maar ook de kleding en muziek zijn divers. Het is authentiek, maar blijft ook in ontwikkeling door de mensen die het dansen. Ik heb een drive om mij te blijven ontwikkelen in dans en ik zoek vaak de grens op van uitputting. Tijdens mijn dansdocentenopleiding heb ik geleerd hoe je blessures kan voorkomen. Elke leerling geef ik daar iets van mee in mijn lessen. Maar voor mijzelf heb ik nooit geleerd om met mate te genieten. Ik kom meteen in beweging als ik dansmuziek hoor, misschien zit dat in mijn bloed. 

Bellydance
Photo by Sold by So

 In Arabische landen wordt de vrouw erkent als het begin van al het leven. Je kan haar koesteren, beschermen, verstoppen. Maar daarbij wordt vergeten dat er heel veel kracht zit in deze vrouwen. Ze hebben vurige ogen, zachte handen, krachtige heupen en zelfvertrouwen.  Goede basis om mee te dansen!

Mena Leila

Vrouwen die ik les geef zijn vaak op zoek naar vrouwelijkheid, gezelligheid, een zachte sport of hebben de ambitie om danseres te worden. Ik kan aan al deze wensen voldoen, omdat ik streef naar persoonlijke ontwikkeling en dansplezier.

Het gaat er niet om dat iedereen de buikrol doet zoals ik. Wel dat iedereen met een blos op het gezicht vrolijk de deur uit loopt.

Mena Leila

“Waarom lopen als je dansend door het leven kan gaan!”

Vol Gas!

Jessica de Jong

Span je spieren, kraak je hersenen. Ga voor verder en sneller, maar kies ook geregeld voor dichtbij en rust … Dan groei je zelf en voor elkaar!

De telefoon rinkelt. Het is acht uur en zo gaat het de hele dag. Het kan iedereen zijn aan de andere kant van de lijn. Dat blijft altijd een verrassing; voor wie is dit telefoontje? Telefonie creëert een afstand, omdat je iemand niet recht in de ogen kijkt. Maar dat brengt me juist dichtbij diegene. Juist via deze verbinding is het van belang oprecht en eerlijk te zijn. Mijn luisteraar aan de andere kant van de lijn is zeer gefocust. Het gaat om zijn gevoel en idee, zijn tijd en geld. Een eerste contact is belangrijk. Op zijn tijd een compliment, een grapje: de aandacht is daar waar we het uiteindelijk allemaal willen: bij een positieve insteek. In een razend tempo moet ik schakelen, want het redactieleven, de makelaardij en de geboortezorg zijn snel en dynamisch. Als tekstschrijver en redacteur bieden alle gesprekken mij nieuwe aanleiding voor content. Een accountant, een koper, een zwangere, een multinational, een verloskundige. Er zijn altijd dingen die adhoc van mij worden verlangd, niets staat vast. Geen dag, geen uur is hetzelfde. Mijn verantwoordelijkheden zijn in acht jaar tijd zo toegenomen, verschoven van meelezer, naar het managen van een topteam, landelijk in organisaties toezien op kwaliteit, en ik sta middenin alle werkprocessen die het mooie unieke bedrijf rijk is. Deadlines, verwachtingen en de snelheid brengen enige druk met zich mee. Juist de balans bewaken van de druk om te presteren en net niet over het randje gaan.

Jessica de Jong

Nederland ontwaakt. Het is vijf uur, mijn wekker gaat. Ik ben een vroege vogel, dus mezelf om zes uur op de fiets haasten naar de trein is een piece of cake.  Ik maak er een sport van om steeds later van huis te vertrekken. De krantenbezorger is precies bij hetzelfde huis als ik daar langsfiets, terwijl ik later vertrokken was. Het is geen grap, bewust vroeg reizen heeft zo zijn voordelen. Welk weertype ook: ik kijk bewust naar de lucht en voel alles om me heen. De frisse Helderse ochtendwind in mijn gezicht zorgt al voor een goed humeur: ik ben direct goed wakker. Op het perron is het rustig, net als in de treincoupé. Een nieuwe mooie dag in een bloeiende organisatie is begonnen. Boeiende mensen, maar vooral ook haalt het nog iedere dag het beste uit mezelf. Het drijft me tot uitersten: concentratie, verwondering, emoties. De contacten met veel zijn zoveel leuker. Alleen ga je snel, maar samen kom je verder.

Vol gas!

Ik reis door het hele land, ontmoet veel mensen in het openbaar vervoer, op kantoor. De drukte om me heen geeft stof tot denken, waardoor ik kan groeien. Ik kan er in meegaan, en andere momenten kan ik me geheel afsluiten. Mijn momentje van rust, ik hoor alles om me heen, maar luister niet, genietend van kleine dingen om me heen, met een kop thee. Vlak daarna heb ik weer zoveel energie opgedaan, dat er geen rem op zit. Het is bij mij altijd vol gas vooruit.

Zoeken naar dé uitdaging. Week in week uit train ik voor de grote fietstocht van juni volgend jaar (Giro di Kika) of als het gaat om het frankeren van een enveloppe in de frankeermachine. Even met een sprintje.  Het verveelt nooit. Ik fiets weer voor onderzoek en medicijnen voor nieuwe kinderen die ziek zijn, en de enveloppe gaat naar andere mensen, waar een nieuw leven start.

Wat mij motiveert is een lach, het ureka, het moment van ‘dat is ‘m’, het moment waarop je op de verzendknop drukt, de tevredenheid, alle dossiers die je hebt doorgeworsteld en de map weer in de kast zet. Het mooie overzicht, de extra km die je hebt gefietst … er komt adrenaline vrij en een stofje wat smaakt naar meer. De mooie dingen van het leven, ik omarm het en grijp het met beide handen aan. Je krijgt het terug en in combinatie met sporten, maakt het je hoofd leeg, het houdt je alert en scherp.

De telefoon rinkelt.

Jessica de Jong,

redacteur/tekstschrijver, manager kwaliteit geboortezorg

“Zorg voor een ander maar blijf bij jezelf”

Toen mij gevraagd werd om een stuk te schrijven over de ontwikkelingen van de zorgcompetenties voor blog van Inspire Yourself, was een van de eerste dingen die ik dacht….ik ben niet zo’n schrijver…ik ben meer een “voeler”. Mijn intuitie is voor mij een positieve kracht en geeft mij veel sturing bij het nemen van beslissingen. Dit heeft mij ook geholpen bij mijn werk als verpleegkundige. Na bijna 12 jaar als verpleegkundige aan het bed te hebben gestaan, ben ik in 2007 een andere weg in de zorg ingeslagen. Als praktijkopleider in een ziekenhuis begeleidt ik stagiaires en studenten op MBO en HBO niveau.

Deze geweldige baan heeft veel raakvlakken met het verpleegkundig beroep. Net zoals iedere patiënt uniek is geldt dat voor de stagiaires en studenten ook. Het afstemmen van de gepaste zorg, begeleiding en aandacht is een continu proces.

Met Inmiddels al aardig wat praktijk ervaring in de zorg zie ik een continu  golvende beweging van de ontwikkelingen in de zorg. De zorg moet goedkoper en efficiënter. Een lastige klus voor een beroep wat zoveel verantwoordelijkheid met zich meebrengt. Dit vraagt nog meer van de zorggever… Hoe moet je omgaan met deze tijds en werkdruk? Dit is de vraag die ik mezelf ook regelmatig stel…
Voor mij zijn plezier, betrokkenheid en voldoening de sleutelwoorden.
Ik geniet wanneer ik iemand verder kan helpen bij het leren van het mooiste beroep van de wereld. Ik ben blij dat ik er voor mijn studenten kan zijn.
Mijn stagiaires en studenten probeer ik mee te geven dat enthousiasme en betrokkenheid belangrijk zijn om te leren.

Tijdens het volgen van een opleiding en het lopen van stage hebben de studenten naast de drukte tijdens de stage ook genoeg te doen aan schoolwerk en opdrachten. Dit in combinatie met de hoge werkdruk in de zorg maakt het extra belangrijk om goed je grenzen aan te geven en te bewaken. Ik geef daarom ook vaak de tip ; “zorg goed voor jezelf, dan kun je beter voor een ander zorgen”   Wanneer een student niet goed in haar vel zit om welke reden dan ook, kan dit invloed hebben op het functioneren.Het is belangrijk dat je in balans bent en goed in je vel zit. Praat over je problemen of “ knelpunten” en maak van je hart geen moordkuil. Ik probeer zelf zo laagdrempelig mogelijk te zijn door  regelmatig voortgang gesprekken met de stagiaires te houden om te horen hoe het met ze gaat. Deze gesprekken geven mij goed zicht op de ontwikkeling van de stagiaire zowel persoonlijk als in het leerproces. Mocht het nodig zijn, maken we samen een plan om een doel te behalen Ik vertel ze regelmatig dat ze er niet alleen voor staan en altijd hulp mogen inschakelen van mij of de werkbegeleiders op de afdeling.

Om zelf zo goed mogelijk in balans te blijven, probeer ik voor voldoende ontspanning te zorgen. Met regelmaat sporten, leuke dingen doen met mijn man en tweeling van 7 of vriendinnen lukt mij dit goed.

Waar het naar mijn idee in de zorg in essentie om gaat is dat je, ongeacht je niveau van “zorggeven”, verbinding maakt tussen je gevoel, kennis, inzicht en elkaar. Benut elkaars kennis en kunde en help elkaar naar een hoger niveau.
Bezuinigingsmaatregel of niet….
Iedere zorggever ongeacht niveau maakt het verschil.
Ik hoop dat alle ontwikkelingen een doel nastreven…maar vooral dat  iedere zorgvrager de zorg krijgt waar hij recht op heeft.

Werken in de zorg is meer dan een uitdaging. Haal de uitdaging uit jezelf en geef het door aan een ander!

Monique Smits Schouten
Praktijkopleider Verpleegkundig onderwijs