Vol Gas!

Jessica de Jong

Span je spieren, kraak je hersenen. Ga voor verder en sneller, maar kies ook geregeld voor dichtbij en rust … Dan groei je zelf en voor elkaar!

De telefoon rinkelt. Het is acht uur en zo gaat het de hele dag. Het kan iedereen zijn aan de andere kant van de lijn. Dat blijft altijd een verrassing; voor wie is dit telefoontje? Telefonie creëert een afstand, omdat je iemand niet recht in de ogen kijkt. Maar dat brengt me juist dichtbij diegene. Juist via deze verbinding is het van belang oprecht en eerlijk te zijn. Mijn luisteraar aan de andere kant van de lijn is zeer gefocust. Het gaat om zijn gevoel en idee, zijn tijd en geld. Een eerste contact is belangrijk. Op zijn tijd een compliment, een grapje: de aandacht is daar waar we het uiteindelijk allemaal willen: bij een positieve insteek. In een razend tempo moet ik schakelen, want het redactieleven, de makelaardij en de geboortezorg zijn snel en dynamisch. Als tekstschrijver en redacteur bieden alle gesprekken mij nieuwe aanleiding voor content. Een accountant, een koper, een zwangere, een multinational, een verloskundige. Er zijn altijd dingen die adhoc van mij worden verlangd, niets staat vast. Geen dag, geen uur is hetzelfde. Mijn verantwoordelijkheden zijn in acht jaar tijd zo toegenomen, verschoven van meelezer, naar het managen van een topteam, landelijk in organisaties toezien op kwaliteit, en ik sta middenin alle werkprocessen die het mooie unieke bedrijf rijk is. Deadlines, verwachtingen en de snelheid brengen enige druk met zich mee. Juist de balans bewaken van de druk om te presteren en net niet over het randje gaan.

Jessica de Jong

Nederland ontwaakt. Het is vijf uur, mijn wekker gaat. Ik ben een vroege vogel, dus mezelf om zes uur op de fiets haasten naar de trein is een piece of cake.  Ik maak er een sport van om steeds later van huis te vertrekken. De krantenbezorger is precies bij hetzelfde huis als ik daar langsfiets, terwijl ik later vertrokken was. Het is geen grap, bewust vroeg reizen heeft zo zijn voordelen. Welk weertype ook: ik kijk bewust naar de lucht en voel alles om me heen. De frisse Helderse ochtendwind in mijn gezicht zorgt al voor een goed humeur: ik ben direct goed wakker. Op het perron is het rustig, net als in de treincoupé. Een nieuwe mooie dag in een bloeiende organisatie is begonnen. Boeiende mensen, maar vooral ook haalt het nog iedere dag het beste uit mezelf. Het drijft me tot uitersten: concentratie, verwondering, emoties. De contacten met veel zijn zoveel leuker. Alleen ga je snel, maar samen kom je verder.

Vol gas!

Ik reis door het hele land, ontmoet veel mensen in het openbaar vervoer, op kantoor. De drukte om me heen geeft stof tot denken, waardoor ik kan groeien. Ik kan er in meegaan, en andere momenten kan ik me geheel afsluiten. Mijn momentje van rust, ik hoor alles om me heen, maar luister niet, genietend van kleine dingen om me heen, met een kop thee. Vlak daarna heb ik weer zoveel energie opgedaan, dat er geen rem op zit. Het is bij mij altijd vol gas vooruit.

Zoeken naar dé uitdaging. Week in week uit train ik voor de grote fietstocht van juni volgend jaar (Giro di Kika) of als het gaat om het frankeren van een enveloppe in de frankeermachine. Even met een sprintje.  Het verveelt nooit. Ik fiets weer voor onderzoek en medicijnen voor nieuwe kinderen die ziek zijn, en de enveloppe gaat naar andere mensen, waar een nieuw leven start.

Wat mij motiveert is een lach, het ureka, het moment van ‘dat is ‘m’, het moment waarop je op de verzendknop drukt, de tevredenheid, alle dossiers die je hebt doorgeworsteld en de map weer in de kast zet. Het mooie overzicht, de extra km die je hebt gefietst … er komt adrenaline vrij en een stofje wat smaakt naar meer. De mooie dingen van het leven, ik omarm het en grijp het met beide handen aan. Je krijgt het terug en in combinatie met sporten, maakt het je hoofd leeg, het houdt je alert en scherp.

De telefoon rinkelt.

Jessica de Jong,

redacteur/tekstschrijver, manager kwaliteit geboortezorg